In ‘t Hoogt denk ik na over the fault lines, de voorstelling van Stuart, Gehmacher en Miller die ik net in Huis aan de Werf gezien heb. Breuklijnen tussen twee mensen, weergegeven door lichamen, projecties en licht. Kun je door breuklijnen ook ontsnappen aan een eindigende wereld?
Ik zit heerlijk langs de Kromme Rijn in het zonnetje met een glas Ricard. Maar blijven zitten dan.
Opgesloten in een ark (of een trein) heb je tijd om dingen écht te zien. Door uit verveling of om andere redenen je beelden te herinneren, ga je dat wat je gezien hebt (of ‘ziet’?) meer appreciëren. Wat beter dan je laatste uren opgesloten door te brengen en terug te denken aan alles wat je gezien, gehoord, gesproken, geproefd en gevoeld hebt.
Via Femke Halsema hoor ik Moenie weggaan nie (Ne me quitte pas) uitgevoerd door Herman van Veen in het Afrikaans. Vandaag maar niet weggaan dan. “Ek praat nie meer nie” maar hoor nog wel mijn eigen stem praten tegen mezelf. “The sound at the back of the mouth, almost” (Brandon LaBelle). Als de wereld eindigt hoor ik mezelf dan nog steeds praten?
De trein nemen naar Wenen. Ik moest daar aan denken door de trailer van Empire (Art & Politics) van de Superamas. Niet dat het ook maar één directe link had met Wenen, maar het gaat wel over keizerlijk Oostenrijk. Lijkt me een mooie stad om te zien vergaan.
Linkse hobbies zijn in Utrecht sinds een paar dagen te herkennen aan rode stickers. In Berlijn zijn de posterplakkers drukker met de dag van de arbeid en de geplande extreemrechtse demonstratie. Waar de een nog kiest voor een duidelijk tegenwoord, kiest de ander voor de postmoderne keuze: laat de kijker zelf bepalen. Kies je eigen toekomst, al heb je nog slechts een paar uur. Eens denken…
…
Een beetje valsspelen is het wel, want eigenlijk schrijf ik dit later en zijn die paar uur al lang voorbij. Once upon a time, some hours ago, a man and a woman visited And on the thousandth Night in HAU. The woman fell asleep, not because it was boring, but because it was already 0.30 am. STOP. Once upon a time…
Schrijven is moeilijk… en nadenken over wat je zou doen als je nog een paar uur hebt terwijl je een nieuwe versie van je artikel moet opsturen zo niet nog moeilijker. Dan maar gewoon een lange nacht van opera en theater in.
No Logo, anders-globalisme, vegetarisme, ‘You have 0 friends’. Hoe kan je in een paar uur weer volledig lokaal zijn? Kun je in een paar uur iets anders dan volledig lokaal zijn? Maar wil ik wel lokaal zijn met alleen K hier in Berlijn terwijl al mijn andere vrienden en familie 1000km verderop zijn…