De zon schijnt en ik krijg net te horen dat ik nog een flinke stap moet zetten om mijn artikel klaar te hebben voor publicatie. Ik zou naar buiten gaan, de zon in. Om de hoek is een klein park: koud bier en tafeltennis met K.
Op donderdag 8 april 2010 om 15.15 begin ik in How Proust can save your life van Alain De Botton. In dit boek haalt De Botton een Parijse krant aan getiteld L’Intransigeant. In de zomer van 1922 staat de volgende oproep aan haar lezers in de krant:
An American scientist announces that the world will end, or at least that a huge part of the continent will be destroyed, and in such a sudden way, that death will be the certain fate of millions of people. If this prediction were confirmed, what do you think would be its effect on people between the time when they acquired the aforementioned certainty and the moment of cataclysm? Finally, as far as you’re concerned, what would you do in this last hour?
Ik wil deze oproep met halfvier een nieuw leven inblazen en iedere dag op hetzelfde tijdstip nadenken over wat ik zou doen in mijn laatste uren. Soms zal ik denken over wat ik daadwerkelijk op dat moment wil doen, soms zal ik beschrijven wat ik op dat moment blijf doen, soms waarvan ik droom en altijd zal ik, geïnspireerd door Prousts antwoord op deze oproep, nadenken over alle mooie dingen die ik sowieso zou kunnen doen, ook als dit bericht niet in de krant zou staan. Ik denk een paar dagen terug om op gang te komen en vanaf vandaag probeer ik iedere dag een moment hierover na te denken.
Op dit moment ben ik bezig deze gedachten ook online te plaatsen, ik begin bij 8 april en hoop ooit up-to-date te zijn. Lees ze hier door op halfvier te klikken.
De Botton, Alain. How Proust can change you life. Londen: Picador, 1997.
Ik zit bomvol Blini’s en roerei en loop door de stad. Ik maak een plan voor een promotietraject. Een geweldige combinatie van theorie en praktijk. “In hoeverre kan een dramaturg gebruik maken van een analysemodel om het maakproces te bevorderen en te stimuleren?”
De trein rijdt wel door. Ik lees Haruki Murakami’s Sputnik Sweetheart. Ik zou Sumire volgen naar de andere kant. Mijn haar kleurt van blond naar pikzwart en ik kijk vanuit een oude vervallen boerderij naar de witte Alpen. Een trein raast voorbij: daar zit ik te lezen en een vreemde probeert me wakker te schudden.
Tweede paasdag in Italië. Lunch met Torta Salata en ‘boxes’ gespeeld. Ik zou gaan wandelen. Richting de besneeuwde bergtoppen aan de andere kant van het dal.