Ik keek net in mijn middagpauze twee afleveringen van de Keuringsdienst van Waarde: plakvlees en nepkaas. Twee gedachten tegelijkertijd. Aan de ene kant wordt je als consument natuurlijk ontzettend bedrogen aan de andere kant… Beter gebruik van het vlees én een ‘diervriendelijke’ kaasvervanger. Waarom wordt dat niet als iets positiefs gebracht door de producenten? Het is net als jezelf voorhouden dat de aarde vergaat, het levert ook iets op.
In bed liggen met K en verder nergens aan hoeven denken.
K en ik lopen door de Linienstraße en zien een kinderwagen. Het kind in de kinderwagen kijkt dezelfde kant op als de moeder erachter en K merkt op dat het gezelliger zou zijn als je je kind ook af en toe zou kunnen aankijken. Maar als kind? Wil je liever je laatste uren terugkijken naar al het moois wat achter je ligt of vooruitkijken naar de dingen die je misschien go te wachten staan?
Ik zit op het station van Amersfoort te wachten op de trein naar Berlijn. Na de enthousiaste reacties gisteren, denk ik na over wat ik met dit project zou kunnen doen. Het delen van je gedachtes is leuker dan ik dacht. Misschien toch online zetten? Ik heb hier alleen geen internet…
Live in Stockholm! Eerst luisteren we naar Emmelie en daarna Allan en vervolgens naar Esteban. Daarna zal ik mijn teksten tot nu toe voorlezen.
Meg Stuarts workshop gaat vooral over support. Hoe ondersteun je iemand? Letterlijk en figuurlijk, psychologisch en fysiek? “I support the ending world!” Handig aam iemand anders supporteren is dat je niet meer met jezelf bezig bent. Je raakt in een extase waarin je alleen maar leeft voor de ander.
In De Dansvloer geeft Jeremy Wade de volgende opdracht aan ongeveer 25 studenten: “Je bent in een sociale omgeving, waar veel andere mensen zijn bij wie je je niet op je gemak voelt. Je bent nerveus, zenuwachtig. Je schrikt van bewegingen, die van anderen én die van jezelf. Je bent hypergevoelig en gespannen. Je hebt het warm. Af en toe uit je een onverwachte frustratie”. En ik wil meedoen met deze opdracht, niet een paar minuten, maar enkele uren het liefst.
Van gesprek naar gesprek hobbel, loop, fiets, ren ik door Utrecht. In 10 dagen kun je een hoop doen, in een paar uur ook. De uitdaging is dan ook om zoveel mogelijk verschillende dingen te doen in deze laatste uren. Praten, kijken en luisteren, voelen, ruiken en proeven. In het bos, in de stad, in huis en in de tuin. In het donker, de schemer en het felle zonlicht. Doen, doen, doen. Niet denken.
Ik worstel met twee artikelen die ik heb geschreven voor Danslab. In beide artikelen benadruk ik dat dans altijd in proces is. Dat deed met denken aan het ademende heelal. Ook al vergaat mijn wereld, de wereld in zijn geheel vergaat waarschijnlijk nooit. Na een Big Crunch, volgt gewoon weer een Big Bang.
…