‘Sympathy is overated’, zingt Miike Snow in Burial. Heb geen medelijden met de mens als de wereld vergaat. Heb geen medelijden met de ander in de laatste uren van het leven, maar vergeet niet te huilen op je eigen begrafenis. Zelfmedelijden is wel het laatste waar je mee bezig wilt zijn op dat moment.
Ik werk aan mijn cahier over relaties in het transdisciplinaire maakproces voor de HKU. Mijn voorlopige nieuwe titel is Een laserscanner als theatermaker. Ik hoop het in de komende uren af te kunnen krijgen, of in ieder geval een serieuze voorlaatste versie. Nog even doorzetten voor het einde van dit maakproces.
‘Write down what you hear as detailed as possible and as obvious as it may be’. Een heerlijke opdracht om te krijgen als je ergens naar kijkt: kijken door je gehoor. Als je echt op geluid let, merk je ineens wat een enorme invloed dat heeft op dat wat je ziet. Getyp, treingeraas, een tikje met een ring tegen een kopje, een slok terwijl ik kijk naar het ontstaan van deze letters. Het is makkelijk om door te schrijven, puur opschrijven wat je hoort.
De laatste paar weken kijken we 24. Ieder aflevering is één uur uit één dag. Op zich wel een idee om je laatste uren precies gelijk op te laten gaan met een televisieserie en dan wedden wat er eerder afgelopen is: de echte wereld of die in 24.
Wachten op 16.30 met ‘Wachten op Godot‘. Blijkbaar is het Neues Mueseum op tweede pinksterdag populairder dan ik dacht. Als ik echt nog maar één uur heb haal ik het museum niet eens, zonde.
Ik loop de trap op bij U-Bahnhof Gneisenaustraße en val middenin de drukte van de optocht van de Karneval der Kulturen. De geur van braadworst en friet, muziek uit alle windstreken en vrolijke mensen en kinderen om me heen. Wat als het hier plots misgaat? Zoals op de Dam op 4 mei toen die man begon te schreeuwen. Blinde paniek! De wereld vergaat.
Zaterdagmarkt op Boxhagener Platz. De hele dag over eten en drinken praten, eten en drinken, natafelen en laten zakken. Griekse specialiteiten, groenten en fruit. Et cetera et cetera.
Verse broodjes in de tuin. Koffie. Mijn tekst voor Springdance is vertaald in het Engels, dat moet ik nog even online gaan zetten. Verder lekker door de stad lopen straks.
Bijna verkiezingen in Nederland. Wat krijg je dan? Hele erge campagnefilmpjes ‘tot hier en geen centimeter verder‘, partijen die zich rechtser voordoen dan dat ze zijn en gedoe met bij volmacht stemmen. Wat ook opvalt is dat juist de kortetermijnproblemen veel aandacht krijgen. De lange termijn komt morgen wel, morgen…
De dag nadat ik dit online heb gezet bedenk ik me ineens dat ik dit ook iets anoniemer, of misschien ‘pseudoniemer‘ had kunnen doen. Aan sommige rampen kun je ontsnappen door je voor te doen als iemand anders.