Ik probeerde alle eerdere teksten voor half vier vandaag online te zetten. Helaas kwam ik niet verder dan 8 mei. Wel handig dat het lijkt alsof ik 8 mei op 8 mei heb gepost. Even terug in de tijd: zo kun je je laatste uren wel rekken.
Het Pfaueninsel is een klein natuurgebied midden in de Wannsee. Zoals de naam als zegt zijn er pauwen op het eiland, verder op deze maandagmiddag vooral mensen van 65 en ouder. De pond die je van en naar het eiland brengt doet er 1 minuut en 15 seconden over: het is makkelijk om even totaal ergens anders te zijn. Vluchten voor de drukte en de realiteit van de stad.
Mauerpark, zondagmiddag, en mooi weer. Originele Zuid-Duitse truien uit de jaren ’50, bearpit karaoke, eten, drinken en een heleboel meuk. Heerlijk. Dan denk je niet eens aan de tijd.
We komen net uit een rondleiding door Hoffmann Sammlung, een privé kunstverzameling in een enorm woonhuis in hartje Berlijn. Totdat we in de laatste kamer komen zie je weinig terug van het leven in de woning. Maar daar is het toch. Op één muur staan met potlood streepjes op de muur, daarnaast verschillende data en drie verschillende letters: de kleinkinderen van Frau Hoffmann. Ieder jaar worden ze groter, als kind groei je ook in de laatste uren.
R is op bezoek en we spreken af om naar Kreuzberg te gaan vandaag. In een kelder van een galerie, een soort houten hutje onder de grond, treffen we een watermeloen en een fles motorolie. Van de kunstenaars (Romy en Maxim Nothover)had ik begrepen dat er ook geluid bij de installatie hoort en na even zoeken treffen we een radio in een kast aan met een cd erin. Als de galeriehouder er niet is, moeten we die zelf maar opzetten. Een model vertelt over haar carrière, opgesloten in een vreemde kelder in Kreuzberg.
http://fuckyouverymuch.dk/ zo zou dit ook kunnen…
Ik spreek af met een kennis in Prenzlauer Berg. Hij heeft zijn 8 maanden oude zoontje meegenomen. Hij kruipt net en lacht veel. Dan is het makkelijk. Gewoon spelen met je kind.
Behoorlijk chagrijnig loop ik naar U-bahn station Mehringdamm. Maakt het eigenlijk uit? Van mij hoeft het even niet langer dan een paar uur Berlijn. Het is frustrerend om geen zekerheid te hebben en geen bevestiging te krijgen. Dat is iets wat je in ieder geval hebt met een vernietiging in aankomst.
Kan technologie ons ook bewuster maken van ons eigen lichaam? Met de vraag speelt een choreografe met wie ik misschien ga werken. De meeste technologie laat ons ons lichaam vergeten: met computergames en online profielen verplaats je jezelf in een avatar, een nieuwe virtuele versie van jezelf. Maar of dat wel blijft bestaan? DieSpace in plaats van MySpace zoals Pips:lab het zo mooi wist te brengen.
Choreoroam 2010 is in Rotterdam toch gestart. Jammer dat ik er nu niet bij kan zijn. Een groep choreografen die enkele maanden door Europa dwalen. Doelloos in zoverre dat er geen verwachtingen zijn, geen productiedruk. Gewoon dwalen tot het einde van het jaar, of de dag.