Proberen te stemmen is nog best lastig als je in het buitenland bent (en steeds vergeet de juiste brief op de bus te doen). Maar als het goed is, is het gelukt en wordt er voor mij een stem uitgebracht aanstaande woensdag. Stemmen confronteert me altijd op een prettige manier met op korte termijn ver vooruit moeten kijken. Het brengt het heden en de toekomst naar elkaar.
Met een groep Berlijnse Nederlanders fietsen we door Berlijn met Vincent Kompier. Om halfvier fietsen we onder een flat door op de Pallasstraße in Schöneberg. Hoewel we gewaarschuwd zijn voor de vers versierde schotelantennes boven ons en het ‘gebouw’ aan de rechterkant blijft het bizar. De flat is over en om een enorme bunker heen gebouwd. Een bunker die zo massief is dat de hele wijk zou verdwijnen als je hem tot ontploffing zou willen brengen, een bunker waar je het einde van een wereld zou overleven?
Ik schrijf deze tekst een halfuur te vroeg terwijl ik de tekst die ik gisteren schreef pas net online zet. Ik kan me nu proberen voor te stellen dat ik over een halfuur te horen krijg dat de wereld nog maar een paar uur zal bestaan. Wat een verandering zal dat zijn. Hoe snel komen mensen dat te weten? Hoe lang duurt het voordat er complete chaos en anarchie heerst. Stel dat ik het al een halfuur eerder weet dan alle anderen, dat ik de wetenschapper bent die het ontdekt, wat dan? Over een halfuur zorg ik dat dit online komt, dan ben ik net iets meer voorbereid dan jullie.
Ik lees (eindelijk) Deleuze & Guattari’s What is Philosophy? en droom al direct weg bij het voorbeeldconcept van mogelijke werelden. Ik lig in het gras tussen de Spree en De Muur in en hoewel ik aan de ene kant wel weet wat er aan de andere kant van de muur is, is het toch ook nog niet daar. Ik kan het me voorstellen en daarmee is het in wording. Maar daardoor is het ook echt. De virtuele, mogelijke, wereld is altijd onderdeel van de echte wereld. Daarom kan ik deze stukken ook schrijven.
K en ik denken na over een mogelijke creatieve, tijdelijke ontmoetingsplek in onze buurt. Een buurtcafé/galerie/werkplek/atelier/podium/expo/kino/workshop/koffiehuis of zoiets. Een plek voor sociale en creatieve ontmoetingen. Lijkt me super om voor een tijd zo’n plek te hebben. Waar je workshops kunt geven en doen, lezingen organiseren, gesprekken, waar je kunt werken en werk van anderen kan laten zien. Een stamtafel voor vrienden en buren.
Vandaag is het echt zo’n dag dat niets wil lukken. Als ik mezelf nu gewoon naar Utrecht kon toveren: daar is het weer beter, kan ik afspreken met wat vrienden op een terras of bij de weerdsluis, serieus praten over niets en slap lullen over dingen die er toe doen. Tot zolang we zin hebben, of het gaat.
Vandaag is het kraakverbod in Nederland een feit: de eerste kamer heeft de antikraakwet aangenomen. Gelukkig zijn er al direct initiatieven om een actuele motie in te dienen tegen het kraakverbod. Mede dankzij het kraken kunnen er op cultureel en sociaal gebied zoveel goede initiatieven ontstaan. “Het kraakverbod is een oplossing voor een probleem dat er niet is” schrijft Pepijn Zwanenberg. Ik moet daarbij toch denken aan dit project waarin ik steeds nadenk over een antwoord op een situatie die er niet is.
“Jammer dat de president van Malawi zo snel door de knieën ging” schrijft het Reformatisch Dagblad (mirror) vandaag in reactie op de vrijlating van een homopaar in dat land. Een bizarre reactie. 14 jaar zouden ze de gevangenis in hebben gemoeten en het RD durft dat te vergelijken met de situatie van orthodoxe christenen in Nederland! Ruard Ganzevoort schrijft op Joop.nl dat de angst voor wereldvrede past bij “een diepgewortelde angst voor een wereldregering, want dat past bij eindtijdbeelden van de antichrist”. Mij lukt het na 57 dagen nog steeds niet om echt bang te zijn voor het einde der tijden, wereldvrede kan ik me gemakkelijker voorstellen.
Gisteren lag ik in het park met geitenkaas en vers brood en stond ik ‘s avonds na vijf korte piepen op een veld van kunstgras twintig keer te klappen. Vandaag staar ik naar een kastanjeboom en luister naar Herman in een bakje Geitenkwark nadat ik Flo vier dagen geleden door pinguïns aangevallen zie worden. Er zijn dagen dat je echt niet bezig bent met morgen of met ‘over een paar uur’.
–