Alleen op een nieuwe kamer schieten mijn gedachten op elkaar, ze botsen, rollen, schuren en schaven tot er geen gedachte meer heel is en ik niet meer weet wat ik zou moeten met al die vragen en al die portretten.
Een typemachine en een tas vol boodschappen.
Over Werkhoven en langs Schalkwijk fiets ik langs de Lek via Wijk bij Duurstede naar Sandenburg en Doorn. Rakelings langs Leersum, Langbroek en Strekenburg naar Odijk en verder. Ik ga kapot maar blijf fietsen met mijn voeten aan de trappers geklikt en mijn hoofd in de verte.
Uren en urenlang spelen we een spelletjestoernooi met sjoelen, tafeltennissen, zaklopen, stoelendans. Als fanatieke en geobsedeerde eind-van-de-wereld-sekte spelen we en nooit wint iemand het totale toernooi: er is geen einde aan het toernooi, alleen een tijdelijke punctualisering.
Kamperen.
–
Ik verdwaal in begrippen: transparant acterend geef ik theater vorm terwijl ik teksttoneel bespreek in semiotische termen, ik deconstrueer ondertussen de narrativiteit van het auteurschap terwijl ik geëngageerd samenwerk in context met verschillende disciplines in een postdramatische setting waar theatraliteit, tragiek en dramatiek elkaar kruisen in interactie met communities en culturen en ik met regisseurs en acteurs de mimesis en performativiteit van fysiek theater monteer.
We zitten in de Noorderparkkamer om plannen voor een wekelijks pop-up café te bedenken. Een paar uur nadenken over tafels, stoelen, sfeer, tafeltennistafels, eten, drinken, de buurtbewoners, het park, andere kunstprojecten. Of misschien eigenlijk nog beter: gewoon nu gaan bouwen! De zon breekt door, de containers trekken we open en een bar verrijst, een terras van strandstoelen en parasols, de over warmt op en de schorle koelt af.
(Crisis Kunst, oktober en november 2010, meer informatie binnenkort)
Ik wacht in een wachtkamer omdat daar gewacht wordt. Ik wacht in een wachtkamer omdat ik verwacht word.
Kennismaken, introduceren en rondleiden. Een nieuw begin op onze laatste dag.