playful performance

Ik wil een kamer, een salon bouwen van boeken. Muren van boekenkasten gevuld met boeken en daarbinnen een plek om te lezen, te praten, te discussiëren.

Onbekende terreinen ontdekken, zonder kaart de wildernis van de kennis betreden.

Gisterenavond was ik op de redactievergadering van LēF. Het volgende thema wordt rituelen en daardoor moest ik denken aan mijn zelfverzonnen ritueel: het schrijven van deze tekstjes. Ik vraag me nu af in hoeverre je echt bewust bezig bent met de vraag die je jezelf stelt als je die iedere dag opnieuw stelt. Wanneer wordt bewust zijn een ritueel? Wanneer vergeet je waarom en waarvoor je iets doet? En als je iets enkel als ritueel doet, als gewoonte, heeft het dan nog een waarde?

En toch kan ik het niet laten juist nu na te denken over een hypothetisch einde van de wereld. Ik zou het boek van mijn mederedacteur Valerie willen lezen. Jammer dat het nog niet verschenen is: Een kikker in mijn buik.

In de kantine van de HKU hoor ik, maar ik zie ik geen tafeltennis. Tik, taktik, taktik, taktiktiktiktik. Iemand wint een punt en de ander verspeelt een punt. Nutteloos en doelgericht. Over een paar minuten ben ik onderweg en in mijn gedachten zullen ze doorspelen tot ver nadat ik thuis ben, tot ver nadat mijn gedachten verdwijnen. Tik, taktik, taktik.

als hij wegdwaalt
in gedachten
schrijft hij
lege regels

Ik zou mijn huis verbouwen tot hut en mijn tuin overdekken, ik zou met de konijnen eten en met de vogels zingen, ik zou de lampen kapotslaan en kaarsen branden, ik zou een vuurtje stoken en mijn lijf warmen met dekens en vlammen, ik zou de computer uitzetten en een biertje openen, ik zou mijn vrienden bellen en samen koken, ik zou huilen en lachen en een glijbaan maken vanaf het kolenhok, ik zou boeken lezen en dan verbranden, ik zou foto’s kijken en omsmelten, ik zou dansen en de muziek hard aanzetten, ik zou de buren roepen en mijn familie uitnodigen, ik zou eten, ik zou drinken, ik zou spelen, ik zou vertellen, ik zou schreeuwen, ik zou genieten, ik zou verdrietig zijn, en vrolijk, ik zou

Een kasteel in Almere dat niet meer is dan een fata morgana ondanks dat er fundamenten staan in het groen. 11 ontwerpers grijpen dit luchtkasteel aan om nieuw ontwerp te creëren en presenteren: een plan voor een gevangenis, een nieuwe trouwkapel, een antidwaalboei, geconstrueerde hedendaagse archeologische vondsten, een kamertje om weg te dromen bij alles wat het had kunnen zijn, kunnen worden. Even leeft het kasteel op in de gedachten van de maker, van de gebruiker, van de bewoner en over een paar uur is het weer vergeten.

I’ll visit Adrian Heathfield’s lecture in Theater Kikker this evening at 7pm followed by Deborah Hay’s No Time To Fly. The lecture and performance were cancelled in April because of the ash cloud coming from Eyjafjallajökull. A volcano delayed an official beginning (of Heathfield’s Festival Creative Fellowship) and delayed a performance on not flying because there could not be flown. My thoughts on delay are delaying my 3.30pm project on the way.

BIT in huis en we denken na over de toekomst: welke onderwerpen willen we bespreken, wat gaan we presenteren in oktober, wie nodigen we uit?

Wanted: 6 zondagen in oktober en november!