playful performance

De Voorveldse Polder: kinderen spelen in het meertje en in het aangelegde stroompje, ouders spelen mee of kijken toe vanaf een picknickkleedje. Niks aan de hand, gewoon genieten van het moment.

Eind juni is altijd feest. Over een halfuur zit ik met vrienden en familie in het Wilhelminapark.

Ik voel me enigszins opgesloten omdat ik geen sleutel van de achterdeur heb. De zon schijnt, het is warm en ik zou graag nog een beetje willen werken. De tuin, zo dichtbij en toch zo ver weg, lijkt me nu de ideale locatie. Hoe kom ik in de achtertuin van het huis waar ik binnen ben?

Het terras van Broers, slechte bediening op een goede locatie, het zij zo. We bespreken het afgelopen jaar van BIT dansdramaturgie. In januari hebben we onszelf gepresenteerd, daarna is het ineens veel regelen. Komend jaar willen we weer de inhoud induiken, elkaar uitdagen: dramaturgie bevragen, discussiëren over samenwerken en samen werken aan discussies. Nog een paar uur nadenken over wat je na de zomer gaat doen en dan de zomer in.

Vandaag de laatste twee interviews afgerond voor ons onderzoek voor Danslab. Nog even hard werken en om 16.00 lekker vroeg stoppen, de zon in, dan uit eten en nog even wat drinken in een cafeetje.

Ik sta af te wassen in een huis van vrienden waar we een paar dagen wonen. Eigenlijk een heel goed moment om over dit soort dingen na te denken. Het nadeel is alleen dat je net iets teveel tijd neemt. Mijn gedachten gaan alle kanten op: in de zon zitten, blijven afwassen, voetbal kijken, maar uiteindelijk wordt ik gebeld om iets eerder af te spreken en haast ik me de deur uit.

Ik zit in de Burgemeester d’Aillyzaal, beter bekend als de Wim T. Schipperszaal in de Stopera in Amsterdam. Zwevende stoel, kast en lamp en een draaiende tafel. De zaal staat vol met allemaal verschillende stoelen en verwijst zo naar een feestje in het oude maar arme Amsterdam, waar men een eigen stoel meenam naar een verjaardag of ander feest. Ergens doet dan weer aan Berlijn denken, waar elk café ook vol staat met verschillende tafels en stoelen. Dat zou ik vandaag willen doen, gewoon een huiskamerfeestje met vrienden en familie.

Eindelijk weer eens struinen door Utrecht, op zoek, maar naar niets in het bijzonder. Opnieuw de stad ontdekken met een Berlijnse blik. Vergelijken is eigenlijk onmogelijk maar het geeft je wel iets te doen.

Ik ben helemaal ondergedompeld in het oranje Nederland in café Zocher aan het Lucasbolwerk. Het Lucasbolwerk was een verdedigingsbolwerk en is in de negentiende eeuw opgenomen in het parklandschap ontworpen door (tuin)architect Jan David Zocher. Een mooi idee om nog een paar uur onderzoek te doen naar vreemde relaties tussen Zocher, voetbal, Japan en oranje.

Met een woningruil ben ik weer voor een paar dagen in Utrecht. Zo’n woningruil is eigenlijk wel erg goed. Het is niet zozeer het grotere gemak dat het voordeel is, het geeft je de mogelijk om even te doen alsof je ergens anders woont. Ik ken Utrecht natuurlijk al, de vraag is dus in welke stad zal ik dan nog een paar uur willen wonen? Amsterdam, Budapest, New York, Glasgow, Sint Petersburg, Tokio?