playful performance

Na een eerste serieuze kennismaking met yoga in de workshop Making your body all eyes van Phillip Zarrilli bij Tanzfabrik Berlin, ga ik vanavond naar een eerste ‘proper’ yogales. Ik ben heel benieuwd of ik het dan óók leuk vind. Op zich is het geen slecht idee om de laatste paar uren voor een ramp even goed met je eigen lichaam en geest bezig te zijn, maar het fijne aan Zarrill’s workshop was nu juist dat je je wel bewust moest zijn van je omgeving en dat wil je dan misschien even niet.

“De massaficatie van de cultuur is begonnen met de opstand van de homo ludens” (Constant). Dit citaat heb ik als motto gebruikt in mijn scriptie voor New Media Studies. De mens heeft pas echt een speelplein gevonden op het internet dat tegelijk van niemand en van iedereen is. Spelen in een web voelt vrij, playful, maar de webmetafoor zegt het al, eigenlijk zit je gevangen. Maar iedere spel heeft regels nodig, al is het maar om ze te breken. Ik ga spelen.

Het is zo warm in Berlijn dat de bomen en het gras geelbruin worden in plaats van groen. Langzaam verdort de stad en de hitte jaagt mensen naar binnen, toch weer naar buiten en weer naar binnen op zoek naar het laatste beetje koelte. Het is benauwd, zal het dan gaan onweren? Als het gaat regenen, echt gaat regenen, zal ik rennen door de regen, plakken in de plassen, stropen door de stromen tot mijn kleren plakken, kleurloos worden en oplossen.

Ik probeer weer in een werkritme te komen, en dat nog wel op zondag. Even weer orde op zaken stellen.

Ik lig op het bruingeel verbrande gras in het Treptower Park. Zwart-rood-goud gekleede mensen trekken in stoeten voorbij naar een biergarten verderop. Ik begreep van een aantal Duitsers dat sinds het WK voetbal 2006 in Duitsland plaatsvond de Duitsers weer trotser durven zijn op hun land en vlag. Voetbal en nationalisme. Ik ben de laatste uren even voor Duitsland.

Vanavond gaan we met vrienden in de achtertuin pannenkoeken eten en over een halfuur begint de voetbalwedstrijd Nederland-Brazilië. Daarom nu nog snelsnel boodschappen doen. In de haast bedenk ik me dat je eigenlijk alleen nadenkt over je toekomst als je even tijd teveel hebt. Ik ben nooit goed geweest in tijd nemen om over de toekomst na te denken omdat ik liever met vandaag bezig ben. Jezelf dwingen is altijd moeilijk.

–

3, 2, 1, 0, 0, -1?, …, … Aftellen kan niet als je niet precies weet hoe lang iets nog gaat duren, maar optellen tot een spektakel of ramp voelt direct zo oneindig en vreemd. Het voelt alsof je wacht op iets wat niet gaat komen, wachten op 1, 2, 3, halfvier, …

Terug in Berlijn merk ik toch dat het wel een heel fijne stad is om te zijn. De brede straten, het groen de markten, de mensen, het is allemaal net iets opener en vrijer. Ik fiets door Friedrichshain via de biologische winkel naar huis en als ik niet van die zware tassen had zou ik lekker blijven fietsen.

Ik kom net uit de trein vanuit Utrecht en stap zo op de trein naar Berlin Ostbahnhof. Ik denk terug aan het maakproces van My Private Himalaya van Ibrahim Quraishi in Bonn. Performers zijn objecten, objecten zijn performers. In My Private Himalaya vervaagd de grens tussen menselijke en niet-menselijke actoren op de bühne. Wie stuurt wie aan? Wie wordt door wie bestuurd? Wat heb je te zeggen over je eigen gedrag, je eigen keuzes, je eigen toekomst?