“Magazine for unpublished thoughts”. Eigenlijk zou halfvier wel een mooie titel zijn voor een tijdschrift met ongepubliceerde gedachten, ideeën, teksten, geheimen en concepten. Nog een paar uur, dit heb ik en wil ik nog meegeven!
Ik wil lekker in de bank wegduiken, muziek aan, boek open. Lezen tot ik niet meer kan. En dan een keer niet onrustig worden doordat ik denk aan alle dingen die ik nog moet doen.
Ontbijt en rommelmarkt ‘am Boxi’, muziek en een grasveld.
Op de fiets door Tiergarten. Het is rustig in het park. Zo bizar dat je in een stad waar zoveel mensen wonen toch lange tijd niemand kan tegenkomen. Blijven fietsen door het groen. Over de grote lanen en de kleine paadjes, over onverharde straatjes en langs meertjes en stroompjes. Tussen de bomen en het gras. 210 hectare met hier en daar een hardloper of een kinderwagen. 2.100.000 vierkante meter rust.
Ik kom net thuis na een korte rit met de ringbaan. Mensen kijken die in- en uitstappen. Naar ‘binnen’ kijken en de stad Berlijn voorbij zien glijden, of naar ‘buiten’, naar de flats, de tuintjes en de winkelcentra in de buitenwijken. Ik ga met de klok mee in een uur de stad rond, precies een kwartier per kwartier, Gesundbrunnen, Ostkreuz, Südkreuz, Westkreuz, Gesundbrunnen. Draaiend en draaiend rondom Berlijn.
Ik zit nu in de oefenruimte van She She Pop aan de Prenzlauer Promenade en neem een spaarzaam rustmoment om weer stil te staan bij de mogelijkheid dat de wereld nog maar even heeft. Ze zullen niet nog lang doorwerken, er moet kinderen opgehaald worden. Voor een paar uur met mijn kinderen is het toch echt te laat.
Vandaag helaas geen She She Pop, omdat we met BIT even moeten doorbijten aan ons verslag voor Danslab. Morgen geef ik een korte presentatie over mijn onderzoek. Dat voorbereiden: op een rijtje zetten wat ik gedaan heb de afgelopen tijd: literatuuronderzoek, observaties, seminars, workshops en een cursus aan de PSAU, allemaal gerelateerd aan creatieve processen, aan ‘wanneer zeg je wat?’.
Iedere ruimte een eigen sfeer, formeel, vervreemdend met elkaar spreken, een taart van vuilnis, zeven zussen; drie zusters, een inspiciënt en drie actrices.
Als je verdwaald in je eigen gedachten kun je eeuwig leven zegt de professor tegen de jongen die met een buikwond een berg bloedzuigers heeft weerstaan.
Gisteren naar Bar 25 geweest en daardoor niet geheel fit. Vandaag laat ik het denken maar even en blijf ik gewoon in het moment.