Morgen gaan we verhuizen en nu pak ik het kleine beetje leven in dat ik hier heb, eigenlijk veel te veel realiseer ik me nu. Het voelt nu ik dit schrijf alsof ik me voorbereid en alles maar inpak zodat ik als een farao mijn huidige leven meeneem naar het volgende.
Een week vakantie! Wil ik ook in mijn vakantie nadenken over het einde van de wereld? Kun je het echt negeren als je het weet? Kun je nog genieten van de dingen die je wilt en gaat doen als je nog maar een paar uur de tijd hebt of ga je eigenlijk gewoon panisch heen-en-weer rennen, vrienden en familie bellen, de televisie en de radio aanzetten en het internet afstruimen naar websites waar het tegendeel beweerd of zelfs bewezen wordt?
Ik heb net twee reserveringen gemaakt, voor een restaurant en voor een busje. Ik kan er nog meer maken. Mezelf en anderen volledig volboeken: kappers, nog meer restaurants, treinreizen, de bioscoop, eindeloos veel theaterkaartjes reserveren, een musical, een opera, een klassiek ballet, vakantiehuizen, hotels, campings, auto’s en fietsen, brommers en boten. Hier in Berlijn, in Utrecht of ergens in Zuid-Amerika of Azië. Alles voor halfvier, alles voor nu.
foto: Noud Verhave
De laatste week in ons huis in Friedrichshain. Er is zoveel wat ik in deze wijk nog wil doen. Teveel voor een paar uur, teveel voor een dag, teveel voor een week.
Kan ik nadenken over wat ik de laatste paar uren zou doen, als ik steeds eraan denk dat ik over een maand (al)weer verhuis naar Utrecht?
Parallels and differences – Perspectives on artistic research and exchange
…
“Wünscht Du manchmal Du hättest etwas anders gemacht?” Wat als ik toch aardwetenschappen was blijven studeren? Dan was ik nu geograaf of geoloog. Werkte ik voor Shell of Greenpeace? Of promoveerde ik op klimaatveranderingen of aardverschuivingen? Of als ik daarna toch een koksopleiding had gevolgd? Werkte ik als chef de partie of had ik een eigen restaurant of café?
Zwetend fietsen door Berlijn over Warschau, Sint-Petersburg en Gdansk, sneller en sneller. Over het fietspad, soms de stoep en dan weer de straat. Geen doel alleen maar fietsen. Ik ontwijk de zilveren auto’s, rijd door rood, groen of oranje. Een gele tram, een voetganger in zwart. Trappen en sturen. Mijn bel is kapot, ik moet uitwijken, stuur terug en weer rechtdoor. Blauwe lucht en witte wolken boven me, grijze straat met witte strepen onder me en alle andere kleuren schieten langs me heen.