Posts tagged with paz rojo

Een solo voor twee handen en zijn schaduw

maart 5th, 2010

Vorig jaar schreef ik een artikel voor Volume, het beschouwend magazine van Theater Frascati. De publicatie hiervan heeft vertraging opgelopen vandaar dat ik het nu op mijn eigen website plaats. Het artikel gaat in op de machtsverhoudingen tussen de solist en het publiek en is gebaseerd op vier solo’s: Dance (Practicable) van Frédéric Gies. Hauts Cris (Miniature) van Vincent Dupont, It’s my ass you’ve been thinking about van Paz Rojo en The Larry and Cherrie Show van Michael Schumacher. Deze voorstellingen waren in Theater Frascati te zien in april 2009.

Een solo voor twee handen en zijn schaduw
Mei 2009

Vier verschillende solo’s waren afgelopen april in Theater Frascati geprogrammeerd. Onder de noemer Alone Together stonden vier choreografen op de vloer, eenzaam en alleen. Een groep toeschouwers zit op de tribune, of staat, in het geval van Paz Rojo’s It’s my ass you’ve been thinking about, om een wit vierkant heen, en wacht af wat deze choreografen te bieden hebben. Wat zal zich ontvouwen tussen performer en publiek, een meting van krachten, een dialoog, of blijven het twee aparte werelden?
Maar wanneer is een dans een solo? Moet je alleen op de dansvloer staan voor een solo en als je alleen op de vloer staat is er dan altijd sprake van een solo? Ben je als solist alleen of samen? En hoe liggen de machtsverhoudingen tussen solist en publiek? Deze vragen vormen het uitgangspunt van dit artikel.

Pas als we samen zijn, is hij alleen
De choreografie van Frédéric Gies’ Dance (Practicable) is in principe ontwikkeld voor maximaal acht personen. Deze acht volgen allemaal dezelfde aanwijzingen op, maar uit niets in de score blijkt dat dit zal moeten leiden tot synchronisme. De vraag is of de voorstelling een solo wordt op het moment dat deze maar door één persoon wordt uitgevoerd. Dit is namelijk wat Gies doet in Theater Frascati.

(Download het artikel een_solo_voor.pdf of lees hier verder) Read more »