The Workweek at De Dansvloer is all about encounters, development, and exchange. It is an opportunity for students to meet other students. By working together on the range of assignments set by Meg Stuart and Jeremy Wade they get to know the others, their methods, their styles, their ideas and thoughts. Meg Stuart started the day by stating that she wants to use this week to work with the students, guided by the assignments: “I work while I’m teaching”. She will not teach them what she already knows, but what she would like to find out: “I teach what I want to know, I teach questions”. She encourages the students to seek out the limits of her assignments, but warns she will also ask them to return to the essence regularly. An hour later, Jeremy Wade and Brendan Dougherty, who regularly composes and performs music with him, have also arrived and after lunch the group is divided into two groups for the rest of the week. During the afternoons that follow, both groups will be working alternately with one of the choreographers.

On Thursday afternoon Jeremy Wade gives a group of around 25 students the following assignment: “You’re in a social environment where there’s a great number of other people, with whom you feel uncomfortable. You’re nervous, on edge. Every movement startles you; other people’s movements as well as your own. You’re hypersensitive and tense. You’re getting warm. Every now and then you express a sudden frustration”. It is fascinating to see how the students slowly become wrapped up in this make-belief situation. Only a few minutes in, and I myself start to move awkwardly and to shrink from anyone who comes too close. Brendan Dougherty’s music is becoming ever more fretful. I stay close to the wall and slowly shuffle over to the other side of the studio to get a different perspective. My notes are more scribbled than otherwise because I am shaking slightly. I take of my cardigan and sit down on the floor. And then Jeremy Wade indicates that the exercise is over. Joining the students I shake off the tension.

Jeremy Wade’s pointers are almost psychological. He will describe the situation in which the students find themselves and the way this makes them feel, and then their movements, expressions, and sounds will follow on from this as if automatically. Often his pointers will be ambiguous: “You’ve just won 20 million euros in the lottery, but you don’t want anyone to know”, “You’ve taken ecstasy by accident and you’re at a funeral”. This ambiguity leads to a clash of emotions. Looking at the students I notice how the simplest and smallest contrasts often work best. Slight changes in facial expressions and a few movements of only a person’s hands often turn out to be more convincing than making swooping gestures with your arms and jumping up and down for joy followed by standing in a corner as if caught in the act. His approach this week differs from Meg Stuart’s. He is more in control and uses assignments he has used before. He is clear and precise and his assignments are fun to do. With Meg Stuart the students really have to work.

Meg Stuart is working on ‘systems of support’ during this workweek. How do you support someone? In a literal sense and metaphorically, psychologically and physically. When you support someone else you are less occupied with yourself; you live for someone else. Meg Stuart has a third of her students find a certain state of consciousness, which they have to hold onto. This yields short bursts of repeated movement; people who get stuck in some way. Then the others have to find ways of responding to this state. And it turns out that it is difficult to hold on to the same state of consciousness when someone else starts moving along; it is not just the movement that adapts, but the state of consciousness itself seems to change when a second person joins in. The question Meg Stuart plays around with is how you can truly support another person’s state of consciousness. How can you start a duet without abolishing the mood of the solo?

The students and Meg Stuart find out things about ‘systems of support’ together and therefore there are evaluations after most of the assignments. Together they try to find out what works and what does not, and why it works or does not. This way of working implies on the one hand that students have to be a little more patient and that they have to sense the direction Meg Stuart wants to take; she is not always very clear. On the other hand she really offers them some true insights into her way of working by doing things this way. They learn about her methods by tinkering with them. She will try things out, test them, by giving her students pointers such as “see how they can support you, if you need him/her”, “sense the space around you”. Now and then her pointers become more metaphorical, for instance when she says “measure not like a doctor, but more like a mad scientist”.

“Performance is about giving things attention” Meg Stuart says in a short intermittent evaluation. And this is what she wants to achieve with her sizing up and measuring. Measuring makes the dancers devote attention to themselves, the other person, or their surroundings, without immediately allocating a meaning to them. This means that meaning will arise in the spectator’s head the moment the dancers enter into a relationship with each other or their surroundings. Contrary to Jeremy Wade, she works with physical pointers instead of psychological ones. The students can decide for themselves if they want to leave things at the physical state, or if they can reach a certain mental state as well. But eventually it is all about communicating with an audience. It is one thing to reach a certain state, but to answer questions such as “How do you relate to this state? How do you communicate it?” is another.

The two choreographers each have a distinct approach. The students have not only gotten to know each other during the workweek, but they have also been introduced to different methods of working. By setting to work with these themselves during the week they have developed new skills in a short period of time. With Meg Stuart the students have talked about physical consciousness; with Jeremy Wade they have worked on mental awareness. Too much time spent in the studio with one of these choreographers and you will end up getting stuck inside your body, or inside your head. On Friday afternoon one of the students asks how you can recall a state of consciousness during a performance, how to bring this state of consciousness to the stage? “It’s about trying to convince yourself of your state. Physical tasks help for me,” Meg Stuart replies. It is easier to re-invoke a physical state than a psychological state. Certainly without Jeremy Wade around to help you do it.

De Workweek in De Dansvloer draait om ontmoeting, ontwikkeling en uitwisseling. Het geeft de studenten de mogelijkheid om andere studenten te ontmoeten. Door samen te werken aan de diverse opdrachten van Meg Stuart en Jeremy Wade leren ze de anderen kennen; hun werkwijze, hun stijl, hun ideeën en gedachten. Meg Stuart is de dag begonnen met de mededeling dat ze deze week wil gebruiken om mét de studenten te werken aan de hand van opdrachten: “I work while I’m teaching”. Ze zal niet leren wat ze al weet, maar wat ze graag wil uitvinden: “I teach what I want to know, I teach questions”. Ze nodigt de studenten uit om de grenzen van haar opdrachten op te zoeken, maar zegt ook dat ze hen regelmatig terug zal roepen naar de kern. Een uur later zijn ook Jeremy Wade en Brendan Dougherty, zijn vaste componist en muzikant, binnen en na de lunch wordt de groep voor de rest van de week in tweeën gesplitst. De groepen werken in de komende middagen afwisselend met een van de choreografen.

Op donderdagmiddag geeft Jeremy Wade geeft de volgende opdracht aan ongeveer 25 studenten: “Je bent in een sociale omgeving, waar veel andere mensen zijn bij wie je je niet op je gemak voelt. Je bent nerveus, zenuwachtig. Je schrikt van bewegingen, die van anderen én die van jezelf. Je bent hypergevoelig en gespannen. Je hebt het warm. Af en toe uit je een onverwachte frustratie”. Het is fascinerend om te zien hoe de studenten langzaam in de verzonnen situatie opgaan. Al na enkele minuten voel ik mezelf af en toe ook ongemakkelijk bewegen en schrikken van iemand die te dicht in de buurt komt. De muziek van Brendan Dougherty wordt steeds kriegeliger. Ik blijf dicht bij de muur en schuifel langzaam naar de andere kant van de studio om een ander perspectief te hebben. Mijn aantekeningen zijn slordiger dan anders omdat ik lichtjes tril. Ik trek mijn vest uit en ga zitten op de grond. Dan geeft Jeremy Wade aan dat de oefening afgelopen is. Samen met de studenten schud ik de spanning van me af.

Jeremy Wade geeft haast psychologische aanwijzingen. Hij beschrijft de situatie waarin de studenten zich bevinden, hoe ze zich voelen en daaruit volgen de bewegingen, uitdrukkingen en geluiden als vanzelf. Vaak zijn zijn aanwijzingen dubbelzinnig: “You’ve just won 20 million euro in the lottery, but you don’t want anyone to know”, You’ve taken ecstasy by accident and you’re on a funeral”. Deze dubbelzinnigheid zorgt voor een botsing van emoties. Door naar de verschillende studenten te kijken merk je dat de meest simpele en kleine tegenstellingen vaak het beste werken. Kleine wisselingen in gezichtsuitdrukking en bewegingen van alleen de handen blijken vaak overtuigender dan grootse gebaren met de armen en springen van blijdschap gevolgd door een bijna betrapt in de hoek staan. Hij heeft een andere aanpak gedurende deze week dan Meg Stuart. Hij heeft meer controle en werkt met opdrachten die hij al eerder heeft gegeven. Hij is helder en precies en zijn opdrachten zijn leuk om uit te voeren. Bij Meg Stuart moeten de studenten echt werken.

Meg Stuart werkt tijdens de workweek aan ‘systems of support’. Hoe ondersteun je iemand? Letterlijk en figuurlijk, psychologisch en fysiek? Als je iemand anders support ben je minder met jezelf bezig, je leeft voor de ander. Meg Stuart laat één derde van de studenten een bepaalde staat van bewustzijn zoeken, waarin ze moeten blijven. Dat levert korte, herhalende bewegingen op, mensen die op een bepaalde manier blijven hangen. Vervolgens zoeken de anderen een manier om op deze staat te reageren. Het blijkt lastig om in hetzelfde bewustzijn te blijven als iemand anders met je mee gaat doen, niet alleen de bewegingen passen zich aan, maar ook het bewustzijn zelf lijkt te veranderen als een tweede persoon zich bij de eerste voegt. De vraag waar Meg Stuart mee speelt, is hoe je daadwerkelijk de staat van bewustzijn van de ander ondersteunt. Hoe kun je een duet beginnen zonder de sfeer van de solo op te heffen?

De studenten vinden samen met Meg Stuart dingen uit over ‘systems of support’ en de meeste opdrachten worden dan ook geëvalueerd. Samen proberen ze uit te zoeken wat wel en niet werkt en waarom dat zo is. Deze manier van werken betekent aan de ene kant dat de studenten wat meer geduld moeten opbrengen en dat ze moeten aanvoelen welke kant Meg Stuart heen wil, ze is niet altijd heel duidelijk. Aan de andere kant geeft ze hen op deze manier echt een kijkje in haar manier van werken. Ze maken kennis met haar methodes door aan deze methodes te sleutelen. Ze probeert dingen uit, ze test, door de studenten aanwijzingen te geven “see how they can support you, if you need him/her”, “sense the space around you”. Zo nu en dan geeft ze meer figuurlijke aanwijzingen zoals “measure not like a doctor, but more like a mad scientist”.

“Performance is about giving things attention” zegt Meg Stuart in een kort evaluatie tussendoor. Dat is ook wat ze met het meten en opmeten wil bereiken. De dansers geven door te meten aandacht aan zichzelf, de ander of de omgeving zonder daar direct betekenis aan te geven. De betekenis ontstaat daardoor in het hoofd van de toeschouwer op het moment dat de dansers een relatie aangaan met elkaar of met hun omgeving. In tegenstelling tot Jeremy Wade werkt ze met fysieke aanwijzingen in plaats van psychologische. De studenten kunnen zelf bepalen of ze het bij een fysieke staat houden of dat ze ook in een bepaalde mentale staat komen, maar uiteindelijk draait het wel om communicatie naar het publiek. Het is één ding om in een staat te geraken, maar dan komen de volgende vragen kijken “How do you relate to this state? How do you communcate it?”.

De twee choreografen hebben een geheel andere aanpak. Met Meg Stuart praten de studenten over fysiek bewustzijn, met Jeremy Wade werken ze aan het mentale bewustzijn. Teveel met één van de twee choreografen in een studio en je raakt of teveel in je lichaam, of teveel in je hoofd. Vrijdagmiddag vraagt een student hoe je een staat van zijn opnieuw kunt oproepen in een performance, hoe breng je een staat van bewustzijn op het podium? “It’s about trying to convince yourself of your state. Physical tasks help for me” zegt Meg Stuart daarop. Een fysieke staat is gemakkelijker opnieuw op te roepen bij jezelf, dan een psychologische. Zeker als je niet een Jeremy Wade hebt die je daarbij helpt.