playful performance

Vrijdagochtend 8.07. De zon komt op in Utrecht. In de kapel van de domtoren verzamelt een groep kunstenaars zich om nieuwe beelden te verzamelen van Utrecht. Tijdens het ontbijt worden de eerste schetsen voorgeschoteld door een divers gezelschap van Utrechters. Het ontbijt is verzorgd door (eet)ontwerper Karlijn Souren en verbeeldt de schetsen van de Utrechters: een stevige boterham met kaas voor een gedicht over de grachten, een ontbijtgeheim geprint op het servet, een zoete amuse om te schenken bij een gedicht over het Zandpad, een yoghurtdrank met shotjes Turkse, Marokkaanse of Indiase cultuur bij een schets over het transculturele Utrecht van 2013.

Het Walter Maas Huis organiseert i.s.m Vrede van Utrecht en de kunstenaars van Nieuwe Grond Lab het kunstenaarssymposium Nieuwe Grond van vrijdag 20 t/m zondag 22 november 2009. Samen met kunsthistoricus en kunstsocioloog Rogier Brom woon ik Nieuwe Grond bij. We zullen na afloop een schriftelijke dialoog aangaan met het symposium als uitgangspunt.

Ontbijten en beelden verzamelen in de kapel
Read more »

Binnenkort verschijnen drie artikelen over dans van mijn hand. Naar aanleiding van Frame 3: Choreographic bodies: Approaches and Potentials schreef ik The Processing Body. Dit artikel gaat in op de manier waarop het lichaam in dans omgaat met informatie en op de manier waarop dans tot stand komt. “Processing dance is [...] the act of processing the knowledge of movement with (through/via) the body [and] it is an infinite dance, perpetually changing; it is dance in process”.

In dit artikel ga ik in op de volgende vragen: “Is a choreographic body a processing body?” en “Is the role of the body in contemporary art process filled, or is the body merely a subject and thus a product?” Het zal in de volgende nieuwsbrief van Danslab verschijnen.

Voor de nieuw te ontwikkelen website van het tijdschrift Volume van theater Frascati heb ik een artikel geschreven naar aanleiding van vier solovoorstellingen die in april dit jaar in Frascati te zien waren. In Een solo voor twee handen en zijn schaduw ga ik in op de machtsverhoudingen tussen performer en publiek tijdens een solo. “Eerst moeten we samen zijn. Vervolgens kan één van ons uit de groep stappen en solist worden. Deze solist kan spelen met de macht die hij verkregen heeft, maar kan zich ook verloren voelen tegenover de groep”.

Springdance legt op dit moment de laatste hand aan een publicatie over Europe in Motion. “Een tweetalig boek met diverse verslagen, artikelen van journalisten Ingrid van Frankenhuyzen en Jochem Naafs, evaluaties en veel foto’s en reacties van deelnemers. In totaal 36 jonge choreografen namen in drie landen (Groot-Brittannië, Roemenië en Nederland) deel aan speciale Dialogue sessies; daarna presenteerden ze hun werk aan het publiek” (www.springdance.nl). In deze publicatie verschijnt mijn column The extra stranger.

Written for Springdance

Next year Bettina Masuch will do her speech in Dutch, she promises just before the world première of Jérôme Bel’s Lutz Förster. I’m not sure if that is the best choice if your want to get your message across in such an international festival, I’m writing in English for a reason, but it is a nice gesture.

Enter Lutz Förster. A personality, that’s for sure. The peaceful and gentle way of walking to a chair in the wings, and back with the chair, onto the stage, tells me that already. Bel gave Förster the opportunity to tell his professional life’s story on stage to an audience. And Förster likes to talk. He discovered that early in his professional life when he danced and talked in one of many performances by Pina Bausch. His talking in this biography is only now and then alternated with short dance scenes.

Förster doesn’t get too personal, he doesn’t do too much. He is just there, taking some of the viewers back in time and presenting others a short lesson in dance history. I must admit I belong in the second category. My knowledge of Förster’s work was close to nothing. And I had a good time, I wasn’t bored for a minute, I laughed, admired, enjoyed. But I do wonder, as did others, what Bel’s role was. In Pichet Klunchun and Myself the dialogue between Klunchun and Bel was brilliantly staged. They challenged each other, and the audience, to rethink the history and the aesthetics of dance. The performance <i>Lutz Förster</i> is only about and with Lutz Förster. Where is the other? Where is the mirror to reflect? Reflect both movements and words, both history and present? Let’s leave it at that question.

Springdance’s slogan is ‘A look back into the future’. Lutz Förster gave me ‘a look back’. If I want, I can now go ‘into the future’. This weekend is a weekend for new style; contemporary and modern dance, hip hop, flamenco, butoh and street dance.

Written for Springdance

The opening day of Springdance &amp; performance festival: It is hot, tight and rather oppressive in the narrow and long hallway of the Centraal Museum. Journalists, dancers, choreographers and others are waiting for the opening of Choreographic Objects by William Forsythe. There’s hardly any space to move so I start to feel like an object myself. I’m being moved by others; someone tells me to remove my bag, and yet someone else pushes me aside gently to get by.

Finally Bettina Masuch takes the microphone and opens with a rather short and brief speech the installation and the 25th edition of Springdance. She urges us to get involved and Forsythe himself stresses to put on the vests which read a short mirrored text. So there we go! To the mirrors, to see how we can manage to rearrange these mirrors in such a way that we can actually read what is written on our back.

But the fun is cruelly interrupted by the voice of Forsythe begging us not to move the mirrors because they were carefully ordered so we could not see ourselves, not even to mention the 14 hours of polishing that went into the work. I felt like a small child whose toys are taken away. I took off the vest and in a sulk I turned my back on the mirrors walking out into the sun. Only to slip back in again seconds later, to take a peek at the other pieces.

For this years dance and performance festival Springdance launched a community website. Please join Springdance Stage and get in contact with dancers, choreographers, makers, journalists, other visitors et cetera. I will keep all visitors of Springdance (Stage) up to date with a number of columns I will write before, during and after the festival. But the website also features videos, pictures and reviews from both makers and visitors. And you are welcome to share your own expectations and experiences too.

Visit http://springdance.ning.com/ and join by hitting the sign up button!

Sinds 2003 ben ik als vrijwillig redactielid en schrijver betrokken bij LEF. LEF is het jongerentijdschrift van de Vereniging ‘Ouders, Kinderen en Kanker’ (VOKK) en verschijnt 3 maal per jaar. Het tijdschrift wordt altijd samengesteld aan de hand van een thema zoals Dromen, Muziek, Sport of Liefde. Het richt zich op jongeren die leven met kanker, omdat ze het zelf hebben (gehad) of omdat ze een brus (broer/zus) hebben of hadden die kanker heeft (gehad).

“LEF is hét magazine voor jongeren die leven met kanker. LEF sluit aan bij jouw vragen en verwachtingen. LEF is positief en niet zielig. LEF geeft informatie, speelt in op je vragen en maakt alle onderwerpen bespreekbaar. LEF laat je weten dat je niet alleen bent. LEF is herkenning!”

Sinds 2006 verschijnt er in iedere LEF een column van mijn hand. Hieronder zijn twee columns te lezen die verschenen zijn in LEF. Read more »