LEF

januari 30th, 2009

Sinds 2003 ben ik als vrijwillig redactielid en schrijver betrokken bij LEF. LEF is het jongerentijdschrift van de Vereniging ‘Ouders, Kinderen en Kanker’ (VOKK) en verschijnt 3 maal per jaar. Het tijdschrift wordt altijd samengesteld aan de hand van een thema zoals Dromen, Muziek, Sport of Liefde. Het richt zich op jongeren die leven met kanker, omdat ze het zelf hebben (gehad) of omdat ze een brus (broer/zus) hebben of hadden die kanker heeft (gehad).

“LEF is hét magazine voor jongeren die leven met kanker. LEF sluit aan bij jouw vragen en verwachtingen. LEF is positief en niet zielig. LEF geeft informatie, speelt in op je vragen en maakt alle onderwerpen bespreekbaar. LEF laat je weten dat je niet alleen bent. LEF is herkenning!”

Sinds 2006 verschijnt er in iedere LEF een column van mijn hand. Hieronder zijn twee columns te lezen die verschenen zijn in LEF.

Dromen over dromen
LEF dromen, maart 2009

Ik slaap. Ik slaap en ik droom. Ik droom dat ik word bewogen. Ik ben in vervoering omdat ik bewogen word. Ik vergeet de echte wereld en ga mijn droomwereld binnen. Ik stap mijn droom binnen in het centrum. Een plek waar ik naar boven en naar beneden kan gaan, naar links én naar rechts, naar voren én naar achteren. De plek waar ik ben is zowel toekomst als verleden. Ik ben hier en daar tegelijk. Hier kan ik mijzelf onderdompelen zoals in water, donker water. Ik kan hier zo lang blijven als ik zelf wil.

Een transportband verplaatst mij door tijd en ruimte. Dit is mijn wereld. Een wereld waarin ik kan gaan liggen en ontspannen en waarin de machinerie mij draagt. Transportbanden, roltrappen, liften, ze verplaatsen mij door ruimte en tijd. Ik vergeet de wereld om me heen en ontspan. Geen beeld, geen geluid, geen geur, alleen beweging. Geleidelijk versnellend en vertragend. Mijn ogen zijn open maar ik kan niets zien. Het is donker, geen angstaanjagende donker, maar een vredige. Ik ben blij dat ik mijn heden niet kan aanschouwen.

Ik word verplaatst door lucht en water, verder en verder. Soms voelt het als een achtbaan, soms als een schip, een glijbaan, een vliegtuig. Ik voel geen hobbels, geen enkel obstakel ligt mij in de weg. Het is een vloeiende rit, of beter, een glit. Dieper en dieper ga ik. Donkerder en donkerder wordt het. En mijn droom is echter dan al het andere op dat moment. Ik kan wakker worden wanneer ik wil en terug in het heden stappen. Hetzelfde heden als ik zojuist heb achtergelaten. Geen tijd is voorbijgegaan, niets is veranderd.

Dit is mijn droom. Als ik dagdroom over dromen is dit mijn droom. Om zo dicht mogelijk bij deze droom te komen, heb ik een netwerk nodig. Ik bouw een netwerk van transportbanden, liften en roltrappen. Dit netwerk brengt mij naar mijn droom en voert mijn droom uit. Een soepele rit die begint op ieder mogelijk moment en eindigt waar en wanneer ik wil.

Column
LEF Media, december 2006

Ik heb, zoals zo velen, een haat-liefdeverhouding met de media. Alle positieve eigenschappen worden plotseling negatief als er iets misgaat. Misschien gaat het niet heel vaak mis, maar dat zijn wel meteen de meest vreselijke momenten.

En het kan op zoveel manieren fout lopen. Een van de meest vervelende momenten blijft een computer die vastloopt. Natuurlijk gebeurt dit net als je klaar bent, máár nog niet alles hebt opgeslagen! Gelukkig overkomt dit mij niet zo vaak meer (hmm, waar is een stukje hout om even af te kloppen).

De media werken je eigenlijk op alle manieren tegen. Geen bereik met je mobiele telefoon. Geen televisie omdat de bliksem ergens heeft ingeslagen. Een kapotte autoradio bij een heel lange rit. Of de batterij van je laptop leeg en geen stopcontact in de buurt. Allemaal heel erg vervelend.

Maar de meeste haat woedt er misschien nog wel in mij op als alles het wél doet. Ik zit alleen thuis op een miezerige zondag. Eigenlijk zou ik iets moeten doen aan mijn studie. Studie-ontwijkend gedrag slaat toe! En alle media in huis hebben schuld. De televisie met onzinnige sportwedstrijden en telefoonspelletjes. De enorme encyclopedie genaamd het internet met alle zinnige en onzinnige informatie en entertainment. CD’s die ik al een tijd niet geluisterd heb. Zelfs lees- en kookboeken leiden mij af. Ik hoor ze roepen: ‘Lees mij!’ ‘Luister mij!’ ‘Kijk mij!’ En als ik me dan heb laten verleiden, is dat meestal door de televisie.

De televisie: het summum onder de media in negatieve zin. De televisie heeft de aantrekkingskracht van lief klein konijntje, maar is inhoudloos als de kooi van het konijn. Eigenlijk is de televisie de hedendaagse heks. Ze verleidt je met de gedachte aan snoep en koek maar uiteindelijk word je haar slaaf. Een slaaf die alles laat voor wat het is en zelf als een konijn in het grote licht kijkt. Nog een kleine stap verder en je zit op haar bord.

Leave a comment