playful performance

Vorig jaar schreef ik een artikel voor Volume, het beschouwend magazine van Theater Frascati. De publicatie hiervan heeft vertraging opgelopen vandaar dat ik het nu op mijn eigen website plaats. Het artikel gaat in op de machtsverhoudingen tussen de solist en het publiek en is gebaseerd op vier solo’s: Dance (Practicable) van Frédéric Gies. Hauts Cris (Miniature) van Vincent Dupont, It’s my ass you’ve been thinking about van Paz Rojo en The Larry and Cherrie Show van Michael Schumacher. Deze voorstellingen waren in Theater Frascati te zien in april 2009.

Een solo voor twee handen en zijn schaduw
Mei 2009

Vier verschillende solo’s waren afgelopen april in Theater Frascati geprogrammeerd. Onder de noemer Alone Together stonden vier choreografen op de vloer, eenzaam en alleen. Een groep toeschouwers zit op de tribune, of staat, in het geval van Paz Rojo’s It’s my ass you’ve been thinking about, om een wit vierkant heen, en wacht af wat deze choreografen te bieden hebben. Wat zal zich ontvouwen tussen performer en publiek, een meting van krachten, een dialoog, of blijven het twee aparte werelden?
Maar wanneer is een dans een solo? Moet je alleen op de dansvloer staan voor een solo en als je alleen op de vloer staat is er dan altijd sprake van een solo? Ben je als solist alleen of samen? En hoe liggen de machtsverhoudingen tussen solist en publiek? Deze vragen vormen het uitgangspunt van dit artikel.

Pas als we samen zijn, is hij alleen
De choreografie van Frédéric Gies’ Dance (Practicable) is in principe ontwikkeld voor maximaal acht personen. Deze acht volgen allemaal dezelfde aanwijzingen op, maar uit niets in de score blijkt dat dit zal moeten leiden tot synchronisme. De vraag is of de voorstelling een solo wordt op het moment dat deze maar door één persoon wordt uitgevoerd. Dit is namelijk wat Gies doet in Theater Frascati.

(Download het artikel een_solo_voor.pdf of lees hier verder) Lees meer »

Recently I published my master thesis Theatre Studies online. It is available in Dutch on Igitur, the publishing and archiving service of the Utrecht University. You can access it here: studenttheses.library.uu.nl. A revisited version will be available soon via the Utrecht School of the Arts.

In this thesis I elaborate on how a heterogeneous and relational perspective can provide new insights in collective transdisciplinary making processes. The main focus is on the creative process of making live art. Live art, in almost every form, is a product of multiple actors; both human (director, performers, spectators) and non-human (props, technology). In what way could a heterogeneous and relational perspective add to the knowledge of theatrical making processes? By using the actor-network theory of Latour, Law and Callon to develop an analytical model this paper suggests a possible method to analyse these processes. This paper aims at gaining knowledge of the making process of live art by focussing on the relations between the different actors in the ever-changing process. The analytical model that is developed takes the questions formed by the actors as a starting point. By selecting one question that is an obligatory passage point for all the actors it is possible to place the actors in their relative positions. Then the method looks at the translation by the actors of this question. By repeating this several times the changes in the making process can be determined.

In deze scriptie ga ik in op hoe een heterogeen en relationeel perspectief nieuwe inzichten kan geven in collectieve transdisciplinaire maakprocessen. De focus ligt daarbij op het creatieve maakproces van live art. Performatieve kunst is, in bijna iedere vorm een product van meerdere actoren; zowel menselijke (regisseur, acteurs, toeschouwers) als niet-menselijke (rekwisieten, technologie). Op welke manier kan een heterogeen relationeel perspectief bijdragen aan het begrip van hedendaagse theatrale maakprocessen? Door een analysemodel te ontwikkelen op basis van de actor-netwerk theorie van o.a. Latour, Law en Callon suggereer ik in deze scriptie een mogelijke methode om deze processen te analyseren. Het analysemodel start vanuit de vragen van de actoren zelf. Door een vraag te selecteren die voor alle actoren een verplicht passagepunt is, is het mogelijk om de actoren te positioneren in hun relatieve posities. Vervolgens wordt gekeken naar de translatie van de vraag door de actoren. Door dit enkele malen te herhalen kunnen de veranderingen in het maakproces worden vastgelegd.

The publication of Springdance on Europe in Motion is available and can be requested via Springdance.

I visited Choreoroam in Rotterdam, Bassano del Grappa and London during 2009. Choreoroam is a program for exchange and research and development for choreographers.  Now I am working on an article on the international dialogue in the dance community for Dansateliers based on my observations and on interviews with Choreoroam participants.

Rogier Brom and I are finishing our dialogue on Nieuwe Grond and the cultural climate of Utrecht. It will be available soon on this website and on www.nieuwegrond.com. We both wrote a main text and used these texts to start a dialogue on the various themes we recognised during the Nieuwe Grond symposium.

The symposium on Dance Dramaturgy was a succes. More information and reflection soon on www.bit-dansdramaturgie.nl.

From the first of February untill the end of August 2010 I will work from and in Berlin instead of Utrecht. I hope I will get to know the local dance and performance scene.

INVITATION VDO symposium Tuesday January 19 2010

Dance Dramaturgy
This symposium is the sequel to Forum on Dance Dramaturgy at Dans Werkplaats Amsterdam, December 4 2009. The Dutch Society for Dance Research has invited BIT to present itself and to react to the content of the Forum that was organized by DWA. Guest choreographers will be Jack Gallagher and Mor Shani. The discussion will be moderated by Bart van Rosmalen (managing director of Walter Maas Huis). It will be a dynamic afternoon dedicated to the diversity in dance dramaturgy.

The Utrecht initiative of young dance dramaturges, BIT, studies, discusses and questions aspects in dance to deepen the practice of dance and dramaturgy. The uniqueness of BIT is that dance dramaturges come together, where normally they work individually. Visit www.bit-dansdramaturgie.nl.

BIT: iron mouth-piece for a horse, to which the bridles are attached; smallest piece of information in information technology; bite; piece; period; a little at a time; supporting actor or actress; burst with energy.

Come and meet the new generation:

Anne-Marije van den Bersselaar: Dance dramaturgy is about asking questions and the way answers are found. It is about collaborating with a goal, in which the dramaturge all the time will keep a watching eye over the process.

Diane Elshout: The dance dramaturge is an active and reflective voice in the making process who is co-(re)searching a not yet existing and possible form. Dance dramaturgy is process oriented and considers the ways in which something can be enriched, grow and deepened; practical, theoretical and artistically. The dance dramaturge can be seen as the memory of the production.

Jochem Naafs: Dance dramaturgy is not only giving feedback to the material, but also to how this material is realised. Dance is an always changing process and dance dramaturgy is processing this process. It is not only about that one performance, but about what happened before it as well.

Lisette van Rossum: The bearers of the dance dramaturgical process are human contact and mutual reflection. In order to close the experienced gap between choreographer and dance dramaturge the dance dramaturge first of all needs to acknowledge that people are different in the way they are and (are allowed to) think.

Ghislaine Schijndel: Dance dramaturgy is to analyze and inspire. Researching connections to broaden and deepen the performance. The approach of a dance dramaturge is creative as well as scientific.

Lotte Wijers: Dance dramaturgy is to be open to the flow of the process of making a dance production. To see clear and to be in touch with your senses. And to communicate this experience with the choreographer.

Location: U-Theater Studio T, Kromme Nieuwegracht 20, 3512 HH Utrecht
Date: Tuesday January 19 2010 Time: 16.00-18.00 h
Costs: 5 euro (free of charge for members of VDO)
Subscribing is necessary, because there’s limited seating, mail to: Liesbeth Wildschut: E.M.M.Wildschut [at] uu.nl

www.verenigingdansonderzoek.nl

Vrijdagochtend 8.07. De zon komt op in Utrecht. In de kapel van de domtoren verzamelt een groep kunstenaars zich om nieuwe beelden te verzamelen van Utrecht. Tijdens het ontbijt worden beelden voorgeschoteld door een divers gezelschap van Utrechters. Het ontbijt is verzorgd door (eet)ontwerper Karlijn Souren en verbeeldt de schetsen van de Utrechters: een stevige boterham met kaas voor een gedicht over de grachten, een zoete amuse om te schenken bij een gedicht over het Zandpad, een yoghurtdrank met shotjes Turkse, Marokkaanse of Indiase cultuur bij een schets over het transculturele Utrecht van 2013.

Het Walter Maas Huis organiseert i.s.m Vrede van Utrecht en de kunstenaars van Nieuwe Grond Lab het kunstenaarssymposium Nieuwe Grond van vrijdag 20 t/m zondag 22 november 2009. Samen met kunsthistoricus en kunstsocioloog Rogier Brom woon ik Nieuwe Grond bij. We zullen na afloop een schriftelijke dialoog aangaan met het symposium als uitgangspunt.

Ontbijten en beelden verzamelen in de kapel
Lees meer »

Talking about dance and choreography and writing about the resulting discussion, is similar to dance itself: a continuous process.  This process-like quality of dance and theatre is what distinguishes it from other media and art forms that seem to be more ‘product’ orientated.  on the 4th and 5th of July danslab organized the third symposium for choreographers on choreographic research. danslab proposed the body as the subject for this symposium, or to be more precise: ‘Choreographic Bodies: Approaches and Potentials’. lectures by Rob van Kranenburg, Michael Kroes and the host Helena De Preester were scheduled, accompanied by ‘brainstorming’ sessions, which took on differing form. I took the idea of the ‘processing body’ and two questions concerning this idea as a starting point to write about the symposium, not to come up with an answer but to continue the discussion of the symposium:

1. Is a choreographic body a processing body?
2. Is the rol of the body in contemporary art process filled, or is the body merely a subject and thus a product?

My reflection can be read together with some considerations of dancer/researcher Joa Hug and dancer/choreographer and member of Danslab’s artistic team Jack Gallagher in the 7th newsletter of Danslab.

From November 10th untill December 20th I’ll be working with choreographer and dancer Jack Gallagher on his research at Danslab.

Jack Gallagher on the Danslab website:

In Danslab I aim to find some missing links between the communication rules we traditionally come to expect in public space and the language of dance. I will focus on the gap between dance practice and the expectations of an audience who are not immediately privileged to the dance culture. A new ground zero for the performative mover. I want to develop a new line from the Counter Technique, developed by Anouk van Dijk during the past 12 years when I was a main proponent, with expert contributions from linguistics/psychology/philosophy. I will draw a new map for my composing method using Performative Speech Act Theory, Peter Sloterdijk’s spatial modeling & Lacan’s logic of discourses. The main question from Performative Speech Act Theory is -What do we do by saying? I will turn this around- What do we say by doing dance? I’m looking to materialize my hunch about the dialectics of dance between body and meaning. Through Lacanian theory, I will tackle the issue of how dance often says too much!

Collaborators:
Matthew Kelly Roman (dancer)
Diane Elshout (research assistent)
Jochem Naafs (dramaturgy)
Derrick Brown (advisor)

More information will follow soon.

Mijn derde brief aan Joris Weijdom: brief_aan_joris_03. In deze brief ga ik in op zijn onderzoeksvragen en -doelen en op de presentaties van de Performance Engine die hij heeft ontwikkeld met een groep studenten. Wil je meer weten over deze Performance Engine kom dan naar de presentatie tijdens Niemandsland in de Centraal Museum Studio op 7 november om 13.30. Zie Talltreelabs voor meer info.

Binnenkort verschijnen drie artikelen over dans van mijn hand. Naar aanleiding van Frame 3: Choreographic bodies: Approaches and Potentials schreef ik The Processing Body. Dit artikel gaat in op de manier waarop het lichaam in dans omgaat met informatie en op de manier waarop dans tot stand komt. “Processing dance is [...] the act of processing the knowledge of movement with (through/via) the body [and] it is an infinite dance, perpetually changing; it is dance in process”.

In dit artikel ga ik in op de volgende vragen: “Is a choreographic body a processing body?” en “Is the role of the body in contemporary art process filled, or is the body merely a subject and thus a product?” Het zal in de volgende nieuwsbrief van Danslab verschijnen.

Voor de nieuw te ontwikkelen website van het tijdschrift Volume van theater Frascati heb ik een artikel geschreven naar aanleiding van vier solovoorstellingen die in april dit jaar in Frascati te zien waren. In Een solo voor twee handen en zijn schaduw ga ik in op de machtsverhoudingen tussen performer en publiek tijdens een solo. “Eerst moeten we samen zijn. Vervolgens kan één van ons uit de groep stappen en solist worden. Deze solist kan spelen met de macht die hij verkregen heeft, maar kan zich ook verloren voelen tegenover de groep”.

Springdance legt op dit moment de laatste hand aan een publicatie over Europe in Motion. “Een tweetalig boek met diverse verslagen, artikelen van journalisten Ingrid van Frankenhuyzen en Jochem Naafs, evaluaties en veel foto’s en reacties van deelnemers. In totaal 36 jonge choreografen namen in drie landen (Groot-Brittannië, Roemenië en Nederland) deel aan speciale Dialogue sessies; daarna presenteerden ze hun werk aan het publiek” (www.springdance.nl). In deze publicatie verschijnt mijn column The extra stranger.

Spinoza presenteert: is een community art project in het Spinozaplantsoen. Vanaf mei hebben kunstenaars samen met bewoners aan inhoud en uitvoering van verschillende kunstprojecten gewerkt. Het doel is de kracht van het Spinozaplantsoen te laten zien. Op 26 & 27 september vindt het minifestival Spinoza presenteert: plaats. Tijdens dit festival laten de bewoners zien wat ze de afgelopen tijd gedaan hebben. Heel Utrecht is uitgenodigd langs te komen. De feestelijke opening vindt zaterdag 26 september om 13.00 plaats midden in het Spinozaplantsoen. Meer informatie: www.spinozaplantsoen.nl. Eén van de projecten is Fiat Fortuna.

Fiat Fortuna - Jochem Naafs en Elsbeth de Ruiter
Heb je wel een goed naar je eigen buurt gekeken, maar dan echt goed? Weet je waar het geluk te vinden is? Fiat Fortuna is een zoektocht naar geluk in het Spinozaplantsoen. Geluk in een schone en nette buurt, geluk in ongewone dingen, geluk in het genieten van kleinigheden, geluk in het ontmoeten van je buren. Jochem Naafs en Elsbeth de Ruiter hebben samen met een kleine groep bewoners toegewerkt naar dit weekend. Met verschillende geheime maar opvallende acties hebben ze het Spinozaplantsoen een klein beetje veranderd. Pluk de dag en vind je eigen geluk vlakbij je voordeur.